Rozdział 2 - Podobam Ci się?

...Nie mogłabym się w nim zakochać, bo go prawie nie znam.
Muszę go poznać. Zobaczyć jaki naprawdę jest...
- Opowiedz mi coś o sobie - przerwałam chwilę milczenia
- Ja? - zapytał na co ja się zaśmiałam
- Tak ty, a kto inny? - uśmiech nie schodził mi z twarzy
- No to.. od trzech lat śpiewam w zespole, co chyba wiesz. Nie mam dziewczyny. Moja dziewczyna rok temu wyjechała bez słowa... - nagle posmutniał, miał kontynuować lecz nagle do kuch wparował blondyn z moją przyjaciółką
- My się będziemy już zbierać - Niall spojrzał na Harrego, jakby mówił to przekonując go do wyjścia - Czekam..
- Daj mi chwilkę..  - Harry zrobił błagającą minę po czym na mojej twarzy zawitał uśmiech. Mia i Niall wyszli z pomieszczenia.
- Miło mi było Ciebie poznać - powiedział do mnie chłopak. Spojrzałam w jego zielone oczy. On jest bardzo tajemniczy. Owszem widać że mu się podobam, ale nie mogę go rozgryźć. Nie wiem jaki na prawdę jest.
- Mi Ciebie też - odpowiedziałam a ten tylko odszedł ode mnie i kładą c na stole małą karteczkę wyszedł.
Wzięłam karteczkę bo chciałam zobaczyć co na niej jest jednak przeszkodziła mi w tym Mia.
- Co tak długo gadaliście? - ona zawsze jest taka ciekawska.
- Idziemy spać? Jestem zmęczona. - Zmieniłam temat, nie oczekiwałam jednak na odpowiedź i wyszłam z kuchni kierując się do łazienki. Wzięłam prysznic przebrałam się i poszłam do pokoju. Jestem padnięta. Położyłam się. Na szczęście jutro mam jeszcze wolne. 

*Oczami Mii*

Czemu Amy nie chciała mi nic powiedzieć? W sumie to co ja się pytam?! Ja ją znam... albo zrobiła coś głupiego albo... albo się w nim..nie to raczej nie możliwe. Przecież ona zna go tylko jeden dzień! Mam nadzieję że jednak nic do niego nie czuje. Ostatnio jak zakochała się w chłopaku, cierpiała przez niego miesiącami! Właśnie dlatego że znała go bardzo krótko... Poszłam od razu do swojego pokoju, przebrałam się i usiadłam na łóżku. Nie chciało mi się za bardzo spać. Wzięłam telefon i zadzwoniłam do Nialla.
Jeden sygnał.....drugi.....trzeci.... Nic z tego. Pewnie się najadł i teraz śpi. Cały czas dręczy mnie jedno pytanie. Kiedy powiedzieć Amy o mnie i Niallu? Czy w ogóle jej mówić? To moja przyjaciółka. Zrozumie.

*Następnego dnia*

*Oczami Amy*

Jest trzynasta. Mia jest na próbie. Przypomniałam sobie o karteczce, którą zostawił mi Hazz.  Był na niej napisany jego numer telefonu. Wzięłam telefon. Napiszę do niego. I tak się dzisiaj nudzę więc co mi szkodzi?
'Hey, pomyślałam że jeśli masz może czas to czy chciałbyś się spotkać? Amy xx'
Nie czekałam długo na odpowiedź. 'Jasne! Będę u Ciebie za godzinę. Może być? Harry xx'
Odpisałam tylko krótko że się zgadzam. Poszłam na górę się trochę ogarnąć. Poszłam do łazienki. Poprawiłam makijaż i związałam włosy w luźnego koka. Wyszłam z łazienki i udałam się do mojego pokoju aby wybrać odpowiednie ubranie. Ubrałam się cieplej bo na dworze jest niestety zima. Chociaż trzeba przyznać że Londyn zimą wygląda niesamowicie.
                           
                                                  

Zeszłam na dół. Spojrzałam na zegarek. Na prawdę? Aż tak długo się szykowałam? Cóż. Zaraz powinien być Harry. Nie myliłam się. Po chwili usłyszałam dzwonek do drzwi. Podeszłam i otworzyłam.
- Cześć, ładnie wyglądasz - rozumiem komplement, ale mi nawet przyjaciółmi nie jesteśmy.
- Hey, dziękuję. - odpowiedziałam - Gdzie idziemy?
- Może przyjedziemy się do parku? - kocham chodzić do parku zimą. Może to wydawać się dziwne, ale jest taki ładny widok..
- Ok - powiedziałam tylko i poszliśmy w stronę parku.
- Urodziłaś się w Londynie? - Harry na szczęście zaczął, bo kompletnie nie wiedziałam co powiedzieć
- Tak. Pewnie gdybym miała więcej oszczędności przeprowadziłabym się gdzieś indziej.
- Wydajesz się bardzo sympatyczna.  - nie no, co jeszcze on wymyśli?
- Miło mi ty też. Ale mam jedno pytanie. - powiedziałam to bo nie mogłam już dłużej tego trzymać w sobie.
- Jakie? - widać było w jego zielonych oczach taką ciekawość.
- Ale obiecasz że odpowiesz szczerze?
- No niech Ci będzie. - powiedział i zniósł wzrok z moich oczu
- Podobam Ci się? - zapytałam lekko chichocząc pod nosem
- To aż tak widać? - ten również się zaśmiał na co ja tylko pokiwałam głową na 'tak'.

                                                                        ***
Spacerowaliśmy już jakiś czas. Zrobiło mi się trochę chłodno. Harry chyba to zauważył.
- Może pójdziemy na kawę się trochę ogrzać? - objął mnie ręką i przyciągną do siebię. Chyba zrobił to dlatego że było mi zimno. Ale nie będe teraz o tym myśleć.
Po chwili doszliśmy do Starbucks. Tam zawsze lubiłam chodzić na kawę czy jakiś koktajl. Harry zamówił dwie latte.
  - Skąd wiedziałeś, że lubię latte? - byłam trochę zdziwiona. Ale w sumie to nawet słodkie.                                                                                                              

- Może dlatego że jesteśmy sobie przeznaczeni? - zażartował na co ja go lekko uderzyłam w ramię.
Wyszliśmy już z kawiarni. Harry jest naprawdę miły. Bardzo fajnie się z nim gada.
- Może, pójdziemy do nas, do willi? Poznałabyś resztę chłopaków. To jak?? - nie wiem. Mam iść? Może pójde? Ale nie chcę mu robić nadziei. Chociaż.. Nie wiem.
- Nie wiem. Nie chcę wam przeszkadzać.
- Nie będziesz przeszkadzać. Nie daj się prosić.  - Nie odpowiedziałam nic. Popatrzył mi w oczy na co ja się uśmiechnęłam.
- Czyli tak. - zaśmiał się. Ja zareagowałam tak samo.
 Doszliśmy do willi chłopaków. Harry otworzył mi drzwi pozwalając żebym weszła pierwsza.  

------------------------
I jak? Mam nadzięję że nie jest zły ;)

KOMENTUJCIE, BO TO BARDZO MNIE MOTYWUJE DO DALSZEGO PISANIA!!
Kocham was ^^

Kerliś <3