Rozdział 4- Nie wierzę!

* Oczami Nialla *

    Leżałem już w łóżku i rozmyślałem o mnie oraz o Mii. Napisałem  SMS'a właśnie do niej

Teraz mogłem spokojnie zasnąć. Zgasiłem światło i odpłynąłem...

* Oczami Amy * 

   Siedziałam sama w swoim opustoszałym pokoju. Podobał mi się, ale jeszcze wtedy nie wiedziałam, czy to miłość, czy po prostu zauroczenie. Jak on mógł to zrobić? Przecież znamy się dopiero 2 dni!

Zapłakana żałowałam, że wtedy poszłam do niego.  Ja jeszcze nie byłam gotowa. Moje myśli były jednym, wielkim chaosem. Do moich drzwi zapukała Mia.

   - Co się stało?- powiedziała zatroskana przyjaciółka

   - Nic, nie ważne!- odburknęłam

   - Och, Amy. Przecież wiesz, że mi wszystko możesz powiedzieć...- odpowiedziała i uścisnęła mnie mocno. Właśnie tego mi było trzeba. Kogoś kto mnie zrozumie, prawdziwej przyjaciółki.

   - On.. Harry...- łkałam- on mnie pocałował... O..on zrobił to kiedy spałam - nie mogło mi to przejść przez gardło.

   - Nie przejmuj się nim. Po prostu mu się podobasz, a on nie mógł się powstrzymać. Ja na twoim miejscu bym się z nim jutro spotkała i wszystko wyjaśniła.

   - Dzięki Mia- uśmiechnęłam się lecz nadal nie byłam pewna tego spotkania.

   - Od tego się ma przyjaciół- otarła mi łzy z policzka
  Kiedy już Mia wyszła, ja nadal rozmyślałam. Bo co ja mam mu jutro powiedzieć:

' Och, trochę głupio wyszło z tym pocałunkiem. Pogódźmy się i zapomnijmy' - ja tak nie mogę!

   Doprowadziłam się do porządku i położyłam się spać. Już nie myślałam o jutrze, w końcu ,,co ma być to będzie' '

 * Oczami Mii *

   Nie wiem dlaczego Amy tak zareagowała. Przecież od początku było widać, że on jej się też podoba. Tworzyliby idealną parę. Ona, on- charaktery identyczne, tylko tego jeszcze tego o sobie nie wiedzą. Jutro mam nadzieję, że się spotkają i wyjaśnią sobie wszystko. Nagle zadzwonił telefon. Zobaczyłam, że to od Louisa. Odebrałam.

   - Hallo?

   - Mia, to ty?- zapytał rozedrganym głosem Lou

   - Tak to ja. Coś się stało.

   - Gdzie masz Amy?! -  wykrzyczał do słuchawki

   - Spokojnie. Powiedz o co chodzi?

   - Hhh...Harry miał wypadek! Leży w szpitalu! Proszę przyjedźcie szybko!- ciągnął

   - Ok. gdzie mamy przyjechać?

   Louis podał mi adres, a ja poszłam po Amy. Powiedziałam jej szybko co się stało, a ona w moment stała już zapłakana przy wyjściu. Nie rozumiem - ona jeszcze przed chwilą przez niego płakała, dlatego, że ją pocałował. A teraz stoi zapłakana przy wyjściu i martwi się o niego. Jednak jej na nim zależy.

Wsiadłyśmy do auta i po jakiś 15 minutach byłyśmy an miejscu.  Wybiegłyśmy  z samochodu, poleciałyśmy pod rejestrację.

   - Tak, słucham?- zapytała spokojnie

   - Gdzie leży Harry Styles?!-  Amy nie mogła opanować emocji

   - Panie z rodziny?- dalej pytała już nieco wkurzona

   - Przyjaciółki.- odparłam

   - 3 piętro, sala 136

   - Dziękujemy, do widzenia!- dodałam szybko

   Pobiegłyśmy w stronę wskazanego punktu i wparowałyśmy do sali, w której leżał Harry. W oczach Amy zakręciły się łzy.

   - Jak to się stało?- zapytałam

   - Harry jechał do Amy, przeprosić ją.... Prawdopodobnie wpadł w poślisk - odparł zasmucony

   - O BOŻE!!!  To wszystko przeze mnie- szlochała Amy- Nigdy sobie nie wybaczę!- jej twarz zrobiła się spuchnięta od płaczu

   - To naprawdę nie twoja wina- pocieszaliśmy ją

   - Właśnie, że moja. Gdybym wtedy nie wybiegła z domu...- nadal się obwiniała- Czemu to nie mogło spotkać mnie?!- do pokoju wszedł lekarz, a Amy podbiegła do niego jak poparzona- I co z nim?

   - Stracił przytomność i jest w śpiączce, nie wiemy kiedy się wybudzi.- wsłuchiwaliśmy się- Ale Jego stan jest stabilny.- ughh... przynajmniej jedna dobra wiadomość

* Oczami Amy *

  ,, To wszystko przeze mnie. To przeze mnie on teraz tutaj leży. Nie powinnam wtedy tak wybiegać, mogłam go wysłuchać. Czuję się winna całej tej sytuacji. Teraz go nie opuszczę. Musze być przy nim."- po mojej głowie krążyło wiele niespokojnych myśli.

***

Minęły trzy dni. . Nie pojechałam ani razu do domu, jedzenie brałam ze szpitalnego barku, a w pracy wzięłam sobie wolne. Żal mi go było.
   Przyszła reszta.

   - Amy, naprawdę jedź do domu. Przebierz się. Zjedz coś porządnego.- powiedział zatroskany Liam

   - Nie... To przeze mnie tu leży i teraz zostanę z nim.- zaprzeczałam

   - My tu z nim zostaniemy, a ty idź.- milczałam. o dłuższej chwili odezwałam się

   - No dobra, niech wam będzie, niedługo wrócę.- jeszcze raz spojrzałam na nieprzytomnego Loczka i wyszłam.

   Gdy podjechałam na parking mojego domu, energicznie wysiadłam z samochodu. Kiedy weszłam do środka, umyłam się  i przebrałam. Zjadłam jeszcze jedzenie, które wczoraj przygotowała Mia i szybko wróciłam do szpitala.

***

  Minuty zdawały się godzinami, godziny dniami kiedy Hazza nawet się obudził. Minął tydzień, a ja nadal przy nim byłam i trzymałam go za rękę. Czułam pustkę, tam głęboko we mnie... Patrzyłam  na jego niewinną twarz. On nie zasługiwał na leżenie tutaj. Naglę jego ciało lekko się poruszyło, a jego kąciki ust uniosły się ku górze. Powoli otworzył oczy. Moje serce zaczęło bić szybciej.

   - Cześć Amy, co ty tutaj robisz? Gdzie ja jestem?- zdezorientowany obrzucał mnie pytaniami

   - Jesteś w szpitalu. Miałeś wypadek jadąc do mnie- po moim policzku spłynęła pojedyncza łza
   - Nic nie pamiętam...Tak się cieszę, że tu ze mną jesteś...- swoją wielką dłonią, założył moje włosy za ucho
   - Harry, muszę Ci coś powiedzieć...
___________________________________________________

I już jest ROZDZIAŁ 4!!! I jak może być? piszcie w komentarzach <3 plisss

                                                                                                                             xxx adminka Juliś