Rozdział 1 - Oni przecież są z tego sławnego zespołu One Direction.

*Oczami Amy*

Miałam właśnie wychodzić do pracy gdy nagle usłyszałam że ktoś mnie woła. Nie ktoś tylko Mia, bo w sumie kto inny mógł by mnie wołać w naszym domu?
- Mam prośbę, jak będziesz wracać zrobisz zakupy? - No tak co ja bym bez niej zrobiła? Jeszcze wczoraj wieczorem widziałam że nasza lodówka lśni pustką.
- Jasne! Powinnam wrócić ok. 16! - Pierwszy dzień pracy po przerwie świątecznej. Pracuję... w.. przedszkolu. Dla niektórych może się to wydawać dziwne, a dla niektórych słodkie. No bo w sumie mam 17 lat i trzy razy w tygodniu chodzę zajmować się małymi dziećmi. Zaczęłam chodzić do pracy w tym wieku bo... mną zajmowali się dziadkowie. Teraz mieszkam z przyjaciółką, ale i tak musimy się jakoś utrzymywać. Mieszkałam z dziadkami, ponieważ jak miałam 6 lat moi rodzice zginęli w wypadku. Ja musiałam i nadal muszę im pomagać finansowo, bo są już na emeryturze i nie mają za dużo pieniędzy.
- Cześć! - z moich myśli wyrwała mnie koleżanka z pracy. Anne.
- Hej. - nie miałam siły nic więcej powiedzieć. Niby minęło już dużo czasu ale ja nadal mam takie chwile, które nie pozwalają mi zapomnieć o rodzicach..
- Coś się stało? Wydajesz się jakaś smutna. - Anne jest ode mnie starsza, ma 29 lat. Często się o mnie troszczy. Czasem wydaje mi się że nawet bardziej niż o dzieci w przedszkolu.
- Nie, nic. Po prostu mam zły humor. - po chwili wyszłam z sali w której znajdywała się moja koleżanka. Poszłam do szatni się przebrać ciągle myśląc o moich rodzicach. Wiem że są ze mną. Zawsze. Może nie ciałem, ale duchem. Zawszę mogę z nimi porozmawiać...

                                                                           ***

Wychodziłam już z pracy. Nie miałam siły wracać pieszo. Postanowiłam zmówić taksówkę. Ni musiałam czekać długo. Zjawiła się po 5 minutach. Podjechałam pod sklep. Zrobiłam dość duże zakupy i wróciłam do domu. Tym razem na nogach, bo sklep mamy dwie minuty od domu. Byłam już pod drzwiami i wyjęłam klucz. Miałam ręce pełne siatek więc jedną położyłam na ziemi i otworzyłam drzwi.
- Wróciłam! - krzyknęłam lecz nie usłyszałam żadnej odpowiedzi. Położyłam siatki na stole i rozejrzałam się po pokojach. Nigdzie nie znalazłam Mii. Zeszłam na dół. I rozpakowałam siatki. Postanowiłam że pooglądam sobie telewizje. Usiadłam na kanapie i zaczęłam przeglądać kanały.

*Następnego dnia*

Obudziłam się o 8. Nie chciało mi się wstawać. Dziś mam dzień wolny i chciałam go przeleżeć w łóżku jednak obowiązki wzywają. Jakoś udało mi się wstać. Podeszłam do szafy i wybrałam odpowiednie rzeczy. Poszłam do łazienki wziąć szybki prysznic. Zrobiłam lekki makijaż, przebrałam się i zeszłam na dół. Zjadłam śniadanie. Mii nadal nie było. Wzięłam telefon i wykręciłam do niej numer.
- Hallo - zaczęła rozmowę
- No hallo. Gdzie jesteś?!
- Sorrki że nic Ci nie powiedziałam. Mam nadzieję że nie jesteś na mnie zła że wyszłam na noc? - zapytała z lekkim strachem w glosie.
- Nie jestem zła, ale się martwiłam. Gdzie ty w ogóle jesteś? - spytałam, bo i tak nie dostałam żadnego wyjaśnienia.
- U.. u rodziców.. - Trochę nie chciało mi się w to wierzyć, ale nie miałam ochoty na kłótnie.
- Ok, o której będziesz?
- Powinnam być za pół  godziny - to zdążę jeszcze skoczyć po coś do sklepu. Wiem że wczoraj byłam ale u nas wszystkiego szybko ubywa.
- To ja skoczę jeszcze do sklepu jak wrócisz mnie jeszcze pewnie nie będzie
- To pa pa
- Na razie - odpowiedziałam jej i rozłączyłam się. Miałam już wychodzić gdy nagle w kieszeni zaczął mi wibrować telefon. - Co znowu?! - powiedziałam pod nosem  i  odebrałam telefon.
- Hallo - zaczęłam
- Cześć Amy - to była moja babcia
- Cześć babciu, właśnie miałam  iść do sklepu, coś się stało? - zapytałam od razu.
                                                                         ***
Nasza rozmowa trwała ok 20 minut. Moja babcia zawszę się rozgaduje. Poszłam do kuchni i wyjęłam z lodówki sok pomarańczowy. Wlałam go do wcześniej wyjętej szklanki. Napiłam się i udałam się do salonu. Poczekam chwilę. Zaraz ma przyjść Mia więc, może przejdziemy się razem. Nie myliłam się. Po chwili usłyszałam jak ktoś otwiera drzwi. Podeszłam bliżej żeby się z nią przywitać ale to co zobaczyłam kompletnie mnie zamurowało. Za nią zobaczyłam dwóch chłopaków. Wyglądali znajomo. Zaraz.. zaraz sobie przypomnę. A no tak! Oni przecież są z tego sławnego zespołu One Direction. Nie zachwycam się tym zespołem. Nie mówię że jest zły, ale nie jestem do nich przekonana. Po chwili milczenia odezwałam się pierwsza.
- Cześć?
- Eee.. Amy to jest.. Harry i Niall... - widziałam w jej oczach przerażenie, jakby się mnie bała.
- Wejdźcie, nie będziecie tak chyba stać w drzwiach.. - Zaprosiłam ich do środka. Zrobili to co powiedziałam.
- Jestem Harry. - powiedział do mnie jeden z nich. Uśmiechnął się do mnie szeroko na co ja zrobiłam to samo.
- Amy. - odpowiedziałam mu.
- Niall - obydwoje wydawali się mili. Ale zaraz. Czegoś tu nie rozumiem. Właśnie w moim domu stoją chłopcy z One Direction a ja zachowuję się jakby było mi obojętne co się  teraz dzieje.
- Mia możemy na słówko? - zapytałam lekko zdziwiona. Lekko? Nie, raczej bardzo.
- T..tak - odpowiedziała mi i poszła za mną
- Co ONI tutaj robią?! - specjalnie zrobiłam nacisk na jedno słowo.
- Bo.. to.. no.. - jąkała się
- A tak w ogóle to skąd ty ich znasz?! - zapytałam już zniecierpliwiona
- No bo.. Ja kiedyś, tańczyłam u nich na koncercie... - Zamurowało mnie.
- I nic mi nie powiedziałaś?! - przytuliłam ją i zaczęłam się uśmiechać
- Nie jesteś zła? - z jej twarzy można było wyczytać zdziwienie
- No co ty?! Poznałaś 1D! - on nic nie odpowiedziała
- Dobra choć już.. - zaśmiałam się i poszłam razem z nią do salonu gdzie czekali chopcy.

 *Oczami Mii*
Byłam zdziwiona że Amy się na mnie nie wkurzyła. Ale.. Nie powiedziałam jej wszystkiego, że.. że ja i Niall się spotykamy i to już od dawna..
- Może się czegoś napijecie? - zapytała chłopców Amy
- Jasne! - Odpowiedzieli oboje
- Co chcecie mam sok, cole, wodę? - dopytała moja przyjaciółka
- Może być woda. - powiedział Hazz. Nie powiem, chyba Amy wpadła mu w oko. Fajnie by było jak zaczęli by się spotykać. Mia! Nie rozpędzaj się! Amy poszła do kuchni. Co dziwne za nią poszedł Hareh.

*Oczami Harrego*
Poszedłem za dziewczyną do kuchni. Od razu mi się spodobała. Jak tylko ją zobaczyłem. Od razu.
- Nie mieszkasz z rodzicami? - zapytałem zaczynając rozmowę.
- Ja.. ja nie mam rodziców.. - Nagle posmutniała...
- Przepraszam, nie wiedziałem. Przykro mi. - próbowałem jakoś wybrnąć. No tak Harry. Ty to zawsze coś palniesz!
- Nic się nie stało - uniosła głowę i spojrzała na mnie.
- Mia dużo mi o Tobie opowiadała.. - powiedziałem
- Naprawdę - nadal była smutna - Mia o Tobie trochę mniej..
- Mówiła mi że jesteś jej bardzo bliska. Że jesteś bardzo zabawna i miła. - próbowałem jej jakoś poprawić humor.
- Miło. - Uśmiechnęła się i podeszła bliżej mnie. - Długo się z Mią znacie?
- Myślę że ok roku przeszło. - powiedziałem i nie opuszczając z niej wzroku napiłem się wody. - czym się zajmujesz?
- Pracuję w przedszkolu - zaśmiała się pod nosem
- Ooo jak słodko - coraz bardziej mi się podobała. Była bardzo tajemnicza. Można było wyczytać to z jej oczu. Z resztą o wszystko trzeba było się jej wypytywać. Ale podoba mi się to.
- Naprawdę tak uważasz? - zapytała z lekkim zdziwieniem
- Tak. Myślę że to naprawdę urocze jak dziewczyna w Twoim wieku opiekuję się dziećmi. - uśmiechnąłem się do niej na co ona zareagowała tak samo.

*Oczami Amy*

Chłopak wydaję się naprawdę uroczy. Od razu widać że mu się podobam. I to jest właśnie słodkie. Nie 
powiem że chłopak mi się nie podoba. Bo mi się podoba. 
Cały czas patrzył się na mnie jakby był we mnie zapatrzony. To było miłe uczucie, ale też chciało mi się trochę śmiać. Oczywiście pozytywnie. 
Nie mówię oczywiście że się w nim zakochałam. 
Nie mogłabym się w nim zakochać, bo go prawie nie znam. 
Muszę go poznać. Zobaczyć jaki naprawdę jest...
                                                                                                                   



_____________________________________________

No to pierwszy rozdział jest! Mam nadzieję że się podoba!
Komentujcie!!! Dla was to praktycznie nic a dla mnie to motywacja do dalszego pisania!

Przypominam że na blogu są dwie osóbki. Kerliś i Juliś <3
Będziemy pisać obydwie :)

Kerliś <3